بایو موادشبکه تبادل محصولات، خدمات و اطلاعات زیستی
  •   دوشنبه ۰۵ آبان ۱۳۹۹
بایو مواد

آخرین اخبار

آخرین همایش ها

چهارشنبه 25 تير 1399
0
آیا بیماری لوپوس درمان دارد؟سلامت نیوز-*دکتر محمد علی نیلفروش‌زاده: شایع‌ترین سن ابتلا 30-40 سالگی است که در زنان بیشتر از مردان به نسبت 8 به 1 مبتلا می‌شوند.بیماری لوپوس قابل سرایت به دیگران نیست. به گزارش سلامت نیوز به نقل از زندگی آنلاین، شایع‌ترین سن ابتلا 30-40 سالگی است که در زنان بیشتر از مردان به نسبت 8 به 1 مبتلا می‌شوند.بیماری لوپوس قابل سرایت به دیگران نیست. درمان‌های آن چگونه است؟ و آیا درمان آن قطعی است؟ درمان دائمی برای SLE وجود ندارد. هدف درمان تسکین علایم و حفاظت ارگان‌ها از طریق کاهش التهاب و کاهش سطوح فعالیت اتوایمون در بدن است. بسیاری از بیماران با نشانه‌های ملایم ممکن است به هیچ درمانی نیاز نداشته باشند و یا این که تنها از داروهای ضدالتهاب استفاده کنند. افراد با بیماری جدی که شامل آسیب به ارگان‌های داخلی است ممکن است به دوزهای بالا کورتیکواستروئیدها در ترکیب با سایر داروها که سیستم ایمنی بدن را سرکوب می‌کنند نیاز داشته باشند. بیماران مبتلا به SLE در طول فعالیت بیماری‌شان به استراحت بیشتری نیاز دارند. محققان گزارش کردنده‌اند که کیفیت خواب ضعیف فاکتور برجسته‌ای در ایجاد خستگی در بیماران مبتلا به SLE است. این گزارشات اهمیت کیفیت خواب و تأثیر بیماری‌های زمینه‌ای همانند افسردگی و عدم انجام حرکات ورزشی را برای بیماران و پزشکان برجسته‌تر می‌سازد. در طول این دوران انجام حرکات ورزشی دقیق و مناسب در نگه‌ داری کشش عضلات و محدوده حرکات در مفاصل مهم است. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) در کاهش التهاب و درد در عضلات، مفاصل و سایر بافت‌ها کمک کننده هستند. تعدادی از NSAID‌ها شامل آسپرین، ایبوپروفن (موترین)، ناپروکسن (Naprosyn) و سولینداک (Clinnoril) هستند. از آن جایی که پاسخ هر فرد به NSAID‌ها متفاوت است به طور معمول پزشکان داروهای مختلفی از این دسته را برای بیماران امتحان کرده و سپس موثرترین دارو با کمترین اثر جانبی را برای بیمار انتخاب می‌کنند. شایع‌ترین عوارض جانبی ناشی از مصرف NSAID‌ها شامل دل‌بهم‌خوردگی، درد شکمی، زخم‌ها، و حتی خونریزی زخم‌هاست. به منظور کاهش اثرات جانبی NSAID‌ها این داروها غالباً با غذا مصرف می‌شوند. گاه‌گاهی داروهای ممانعت کننده از زخم همانند میزوپروسترول (سایتوتک) به طور همزمان با این داروها تجویز می‌شوند. کورتیکواستروئیدها در کاهش التهاب ارگان‌های مبتلا از NSAID‌ها بسیار قوی‌تر هستند. در صورت درگیری ارگان‌های داخلی کورتیکواستروئیدها بسیار کمک کننده هستند. کورتیکواستروئیدها می‌توانند به صورت خوراکی، تزریق مستقیم به مفاصل و سایر بافت‌ها یا از طریق وریدی استفاده شوند. متاسفانه مصرف کورتیکواستروئیدها در طولانی‌مدت و با دوزهای بالا اثرات جانبی جدی را با خود به همراه می‌آورند و پزشکان به منظور تجویز ایمن‌ترین و کم‌ترین دوز دارو به بیمار باید شرایط فعالیت بیماری را ارزیابی کنند. اثرات جانبی کورتیکواستروئیدها شامل افزایش وزن، نازک شدن استخوان‌ها و پوست، عفونت، دیابت، پف کردن صورت، آب مروارید و مرگ (نکروز) مفاصل بزرگ هستند. هیدروکسی‌کلروکین (Plaquenil) یک داروی ضدمالاریا است که برای درمان بیماران مبتلا به SLE با درگیری مفاصل، پوست و خستگی مفید ارزیابی شده است. اثرات جانبی شامل اسهال، دل‌بهم‌خوردگی و تغییرات رنگدانه چشمی است. تغییرات رنگدانه چشمی نادر بوده، اما در طول درمان با Plaquenil به ارزیابی یک چشم پزشک نیاز است. محققان دریافته‌اند که Plaquenil به طور چشم‌گیری وقوع تشکیل لخته‌های خونی را در بیماران مبتلا به SLE سیستمیک کاهش می‌دهد. علاوه بر آن، این دارو غیروابسته به سرکوب سیستم ایمنی بوده و این طور به نظر می‌رسد که Plaquenil به طور مستقیم مانع از ایجاد لخته می‌شود. این موضوع مساله توجه بیماران و پزشکان به مصرف Plaquenil را مخصوصاً زمانی که بیمار در معرض خطر بالای احتمال ایجاد لخته در سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌ها است پر رنگ‌تر می‌سازد. مصرف Plaquenil همچنین برای بیماران دارای آنتی‌بادی‌های فسفولیپید (آنتی‌بادی‌های کاردیولیپین، لوپوس آنتی‌کواگولانت و VDRL مثبت کاذب) نیز ضرورت دارد. این بدان معنا است که Plaquenil نه تنها شانس شعله‌ور شدن بیماری را کاهش داده، بلکه این دارو همچنین می‌تواند باعث رقیق‌تر شدن خون و در نتیجه مانع از ایجاد لخته‌های خونی شود.
درج اطلاعات ستاره دار (*) الزامی است.
verification
سبد خرید و فروش محصولات و خدمات

سبد خرید و فروش محصولات و خدمات

Item removed. Undo